Bosnië
"Het lichaam van een jonge god, niet de geest."
Dat zegt John* over zijn gezondheid. Regelmatig wordt hij badend in het zweet wakker als hij weer eens een nachtmerrie heeft over zijn dienstplichtige tijd in Bosnië. Hij zat niet ver van N. waar zijn compagnie lag. Als chauffeur moest hij overal heen en zo zag John veel bittere ellende. Hij reed langs verwoeste huizen, kapotte dorpen en steden. Langs bedelende kinderen en massagraven. Het was in het 'opruimjaar' na 1995, het einde van de oorlog. "Een afschuwelijke tijd, lijken en de lucht van verbrande lijken." Hij zag gedemoraliseerde mensen, zag wat mensen elkaar kunnen aandoen.
De terugkomst in Nederland. Hij kreeg een groepsgesprek als een soort nazorg. "Een knappe dame met een heel kort rokje en een grote boezem, maar dat werkt niet. In die groep deed ik of het meeviel, zo houd je je dan tegenover de anderen."
Hij probeert zijn traumatische ervaringen al jarenlang weg te stoppen, probeert zijn leven weer op te pakken. Dat lukt niet. "Ik zuip en blow, ik probeer alles om het uit mijn kop te krijgen. Dat gaat dus niet."
Veel geld geeft hij uit aan de verdovende middelen. Inmiddels lopen zijn schulden op en betaalt hij zijn hypotheek niet meer. Brieven laat hij ongeopend. Even leek het goed te gaan, had hij vrijwel alles weer op orde. Al gauw ging het weer bergafwaarts. Een jonge veteraan, aan het einde van zijn Latijn. Hij is onderhevig aan een posttraumatische stressstoornis, is ernstig depressief.
Als bijna dertig jarige man ziet hij er vermoeid uit. Als hij wakker wordt uit zijn nachtmerries - als hij kan slapen - ruikt hij de lucht van lijken.
* (De naam is gefingeerd)
Dat zegt John* over zijn gezondheid. Regelmatig wordt hij badend in het zweet wakker als hij weer eens een nachtmerrie heeft over zijn dienstplichtige tijd in Bosnië. Hij zat niet ver van N. waar zijn compagnie lag. Als chauffeur moest hij overal heen en zo zag John veel bittere ellende. Hij reed langs verwoeste huizen, kapotte dorpen en steden. Langs bedelende kinderen en massagraven. Het was in het 'opruimjaar' na 1995, het einde van de oorlog. "Een afschuwelijke tijd, lijken en de lucht van verbrande lijken." Hij zag gedemoraliseerde mensen, zag wat mensen elkaar kunnen aandoen.
De terugkomst in Nederland. Hij kreeg een groepsgesprek als een soort nazorg. "Een knappe dame met een heel kort rokje en een grote boezem, maar dat werkt niet. In die groep deed ik of het meeviel, zo houd je je dan tegenover de anderen."
Hij probeert zijn traumatische ervaringen al jarenlang weg te stoppen, probeert zijn leven weer op te pakken. Dat lukt niet. "Ik zuip en blow, ik probeer alles om het uit mijn kop te krijgen. Dat gaat dus niet."
Veel geld geeft hij uit aan de verdovende middelen. Inmiddels lopen zijn schulden op en betaalt hij zijn hypotheek niet meer. Brieven laat hij ongeopend. Even leek het goed te gaan, had hij vrijwel alles weer op orde. Al gauw ging het weer bergafwaarts. Een jonge veteraan, aan het einde van zijn Latijn. Hij is onderhevig aan een posttraumatische stressstoornis, is ernstig depressief.
Als bijna dertig jarige man ziet hij er vermoeid uit. Als hij wakker wordt uit zijn nachtmerries - als hij kan slapen - ruikt hij de lucht van lijken.
* (De naam is gefingeerd)
