De berichten en columns in dit archief zijn gemaakt vóór verpleegkundigen en dóór verpleegkundigen. Je vindt hier informatie over verplegen en m.n. verplegen in de psychiatrie. Maar ook gezondheid en gezondheidszorg komen aan bod en verder alles wat met het beroep van verpleegkundige te maken heeft. Lees verder over de archieven >>


zondag 22 oktober 2006

Chaos in het hoofd van Viktoras

Viktoras* vluchtte in 1994 uit Georgië, hij was toen 28. Een kleine man, een beetje gezet, een zwart ringbaardje en snor. Sinds een jaar of tien wordt hij geteisterd door nachtmerries. Als soldaat heeft hij in 1993 negen maanden gevochten in Abchazië, waar hij mensen heeft gedood en gedood zien worden. Zijn vader sneuvelde.
Viktoras is van joodse afkomst, getrouwd met een Georgische vrouw en samen hebben zij een zoon van vier jaar. Zij volgt een sociaal pedagogische opleiding om met peuters te gaan werken. Inmiddels hebben ze de Nederlandse nationaliteit en spreken allebei goed Nederlands. Hij heeft een vast contract als stadswacht.
Nachtmerries beheersen nu echter zijn leven, zo zeer dat hij niet meer kan werken. Zijn werk kon hij ook niet meer aan door de onregelmatige werktijden en de confrontaties met agressie. Viktoras is nu zelf bang bij een conflict zijn beheersing te verliezen. Hij is depressief en lijdt aan PTSS, een posttraumatische stressstoornis, een gevolg van zijn oorlogservaringen. Hij vluchtte in alcohol, cannabis, heroïne, cocaïne en pathologisch gokken. Schulden stapelden zich op. Hij zocht en krijgt nu hulp, maar de oorlog blijft in zijn hoofd en beheerst voorlopig zijn leven.
De chaos na het aftreden van president Sjevardnadze in 2003 - tijdens de 'Rozenrevolutie' - lijkt te zijn bezworen na de presidents- en parlementsverkiezingen van maart 2004. De chaos in het hoofd van Viktoras woedt voort. Hopelijk komt hij er weer bovenop en hervindt hij in Nederland samen met zijn vrouw en kind weer wat geluk.

* (De naam is gefingeerd.)

dinsdag 17 oktober 2006

Dag van de GGZ - 7 december 2006

De GGZ-sector is volop in beweging en heeft te maken met veel trends en ontwikkelingen. De komende jaren krijgen we te maken met:
· De GGZ in het nieuwe zorgstelsel,
· De toekomstige financiering van de GGZ,
· Ondernemerschap en innovatie,
· Liberalisering, commercialisering en privatisering,
· Marketing & GGZ
Wordt in één dag bijgepraat over alle belangrijke ontwikkelingen voor de GGZ: Dag van de GGZ - 7 december 2006.

vrijdag 6 oktober 2006

Hoe verder van het bed, hoe meer je verdient!

Vreemd toch dat de manager van ons zijn kantoor vlak naast de onze heeft. Een ruimte die net zo groot - of klein - is als de onze. Daarin moeten wij met velen huizen. Onze coördinator heeft ook een kantoor; de helft zo klein en ergens onhandig achteraf, in ieder geval uit het zicht van het kliniekgebeuren.
Tja, de manager krijgt meer betaald, zit constant achter zijn bureau, ontvangt allemaal mensen die iets moeten. Hij heeft direct niets met de cliënten te maken; heeft eigenlijk een voorwaardenscheppende functie en biedt zodoende alle mogelijkheden voor het kunnen uitvoeren van ons vak sociotherapie, dat wel.
Toch is het vreemd geregeld. Waarom wordt zijn kamer niet die van onze coördinator? Veel efficiënter; onze coördinator is tevens sociotherapeut, dus lijkt het handig dat de manager ergens anders gaat huizen.
Tja, maar zo is het niet.
De politiek gaat dat wel meer en meer inzien, heel langzaam. Het wordt tijd dat sociotherapeuten en verpleegkundigen meer gaan verdienen en adequate werkhuisvesting krijgen.
Ons beroep en dat van anderen die direct met cliënten te maken hebben, heeft nog steeds weinig status. Hoe verder van het bed, hoe meer je verdient!
Willen we vergaderen met de staf in de bestuurskamer, dan moeten we eruit als er een belangrijker vergadering is, van het bestuur of de directie of andere grote jongens of meisjes.
Wij vergaderen dan in de ruimte van de creatieve therapie, tussen de klei en houtsnippers.
Een vreemde wereld, die van de gezondheidszorg. Het directe patiënten- of cliëntenwerk staat in lager aanzien dan het management. Terwijl de werklast, vooral de sociaal-emotionele, het grootst is.
Ik zal het nooit begrijpen. Misschien als de laatste verpleegkundige of sociotherapeut ontslag neemt en drie keer zo veel gaat verdienen in de informatica, komt er beweging in de gezondheidszorg. Wordt het directe zorg- en begeleidingspersoneel eindelijk op waarde geschat.
Haha, geloof je het ook nooit?

(Edit: 9 oktober)

maandag 2 oktober 2006

LOI Verpleegkundige

Mijn oog viel op een advertentie van de Leidse Onderwijs Instellingen. (LOI) waarin de verkorte HBO-V in samenwerking met Hogeschool Windesheim wordt aangeboden. Voor de duidelijkheid: de LOI is een onderwijsinstelling die schriftelijke cursussen en opleidingen aanbiedt. Met lede ogen moet ik toezien hoe ons beroep aangeboden wordt tussen grotendeels huis, tuin en keuken cursussen. Uiteraard promoot de LOI zich als erkende onderwijsinstelling. Ze verzorgen tegenwoordig ook (grotendeels financiële) opleidingen op HBO en universitair niveau. Uiteraard zullen er ongetwijfeld mensen zijn die baat hebben met een studie bij de LOI. Echter dat neemt niet weg dat een opleiding tot verpleegkundige wel iets heel anders is dan een financiële opleiding.

Verpleegkundige zijn zie ik als een verantwoordelijk beroep. Een beroep waarbij je ter verantwoording geroepen kunt worden middels tuchtrechtelijke procedures en waarin je, je niet meer kunt verschuilen achter de verlengde arm. Een beroep waarbij je goed moet kunnen inspelen op de huidige veranderingen in de gezondheidszorg en communicatieve vaardigheden moet bezitten om met diverse zorgvragers om te gaan. Verpleegkundigen bezitten professionele eigenschappen om met allerlei verschillende disciplines, ingewikkelde zorglijnen en netwerken samen te werken. Daarbij moeten verpleegkundigen verpleegtechnische handelingen goed kunnen uitvoeren met een gedegen theoretische achtergrond. Met name HBO Verpleegkundigen moeten de dagelijkse praktijk kunnen toetsen aan evidence based bewezen effectiviteit en doelmatigheid.

Naar mijn idee kan het niet zo zijn dat je deze vaardigheden allemaal leert met een schriftelijke opleiding bij de LOI. Verpleegkundige beroepsorganisaties schreeuwen om meer professionaliteit en een betere positie voor verpleegkundigen. Verpleegkundigen willen meer 'serieus' genomen worden in hun specifieke professie. Echter nemen wij ons verpleegkundige beroep wel serieus door toe te staan dat onze aanstaande collega's worden opgeleidt via een schriftelijke opleiding?
Mijn antwoord is kort en bondig: Nee!
Nee, ik kan dat niet serieus vinden en vind dit zelfs een zeer zorgelijke ontwikkeling. Het wordt hoognodig tijd dat verpleegkundige beroepsorganisaties hier wat tegen gaan doen. Een studie medicijnen wordt ook niet aangeboden bij de LOI en ik denk dat dit nog wel heel lang zal duren voordat artsen accepteren dat hun beroep letterlijk te koop wordt aangeboden bij een schriftelijke onderwijsinstelling. Artsen nemen hun beroep tenminste nog serieus. Ik ben benieuwd wanneer verpleegkundigen dat eens gaan doen?

Verpleegkundige worden met de LOI?

Het wordt steeds gemakkelijker, verpleegkundige worden via een schriftelijke cursus van de LOI. Verpleegkundige beroepsorganisaties schreeuwen om meer professionaliteit. Verpleegkundigen willen serieus genomen worden.
Mijn vraag is: nemen wij ons beroep nog wel serieus door te accepteren dat onze aanstaande collega's straks opgeleidt worden middels de LOI?
Ben benieuwd wanneer de studie medicijnen aangeboden wordt door de LOI. Ik denk dat dit nog wel even kan duren. Artsen nemen hun vak tenminste nog serieus!


<< naar Verpleegkunde & Psychiatrie