De berichten en columns in dit archief zijn gemaakt vóór verpleegkundigen en dóór verpleegkundigen. Je vindt hier informatie over verplegen en m.n. verplegen in de psychiatrie. Maar ook gezondheid en gezondheidszorg komen aan bod en verder alles wat met het beroep van verpleegkundige te maken heeft. Lees verder over de archieven >>


woensdag 31 mei 2006

Diagnose en advies bij psychotraumata

Het Psychotrauma Diagnose Centrum: Expertise van behandelcentra gebundeld in één loket.
Wanneer u te maken heeft met een cliënt met een ernstig klachtenpatroon naar aanleiding van een trauma, kunt u terecht bij één landelijk loket voor advies. Het PDC verricht specialistisch onderzoek naar de psychische gevolgen van traumatische gebeurtenissen. Op grond van de uitkomsten van het onderzoek geven de specialisten een onafhankelijk advies over de behandelmogelijkheden voor de cliënten.
Het PDC richt zich op een zo breed mogelijk terrein van traumatische gebeurtenissen. In het bijzonder is er aandacht voor gebeurtenissen, die ernstige en langdurige klachten tot gevolg hebben en waardoor het leven van de getroffene en/of van zijn/haar directe omgeving ernstig is ontwricht.
Het PDC is een initiatief van Stichting Centrum '45. Er bestaat een nauwe samenwerking met het Instituut voor Psychotrauma, het Wilhelmina Kinderziekenhuis en het Centraal Militair Hospitaal. Door de bundeling van kennis en ervaring, is het PDC als geen ander thuis op het gebied van trauma en de gevolgen daarvan.

dinsdag 30 mei 2006

Bejegenen: omgaan met moeilijk gedrag in de ouderenzorg

Verpleegkundigen werkzaam in de ouderenpsychiatrie, verzorgings- of verpleeghuizen worden dagelijks geconfronteerd met moeilijk gedrag van clienten. Omgang met moeilijk gedrag in de ouderenzorg vraagt een specifieke benadering om het contact met de client werkbaar te houden. Op 15 juni organiseert het Nederlands Kenniscentrum Ouderenpsychiatrie een kenniscirkel voor verpleegkundigen werkzaam in de GGZ, GAAZ, thuiszorg of V&V-sector. Inschrijven kan digitaal of telefonisch.

zaterdag 27 mei 2006

Modeziektes

Ziektes komen en gaan, schijnt het. De meeste zijn blijvertjes maar andere zijn onderhevig aan mode. Aan dit verschijnsel is nu een nieuwe website geweid: fashionable deseases.

Forum tijdelijk uitgeschakeld

Het forum is ten prooi gevallen aan hackers. Hopelijk kan het snel gerepareerd worden en weer online komen. We houden je op de hoogte.

Forum tijdelijk uitgeschakeld

Het forum is ten prooi gevallen aan hackers. Hopelijk kan het snel gerepareerd worden en weer online komen. We houden je op de hoogte.

dinsdag 23 mei 2006

Meisje van 13 - Zomaar een berichtje in een krant

"Volgens de politie waren er al langer gedragsproblemen." Met deze zin eindigt een kort berichtje in een krant van vandaag. Wat is er aan de hand? Een meisje van 13 is door de politie aangehouden nadat ze haar moeder met een mes had bedreigd. Ja, dat kan natuurlijk niet.

Het meisje zat om één uur 's nachts nog te chatten. Haar moeder zette toen de computer uit, het was genoeg geweest. Zij boos naar haar kamer, ondertussen dreigementen roepend tegen haar moeder en vriend.
Ze zette haar radio keihard. De reactie van moeders vriend was de stop eruit draaien, zodat de muziek ophield. Toen sloegen de stoppen bij het meisje door, ze pakte een mes uit de keuken en schreeuwde tegen haar moeder en vriend: "Is dit dan wat je wilt?"

En dan weer die zin: "Volgens de politiewaren er al langer gedragsproblemen." Gedragsproblemen van wie? Van de moeder die blijkbaar niet met haar dochter kan onderhandelen over haar computergebruik? Van de vriend die ook niet kan communiceren met het meisje en slechts bij machte is de electriciteit uit te schakelen?
Of van het 13-jarige meisje, een kind dat zich verliest in het chatten omdat ze zich eenzaam voelt? Is haar vader weggelopen en moet ze het nu stellen met de vriend van haar moeder? Heeft ze misschien slechte schoolcijfers? Kan ze als kind psychologisch niet op tegen het robuuste gedrag van moeder en vriend?

Grote kans dat het meisje de zogenaamde geïdentificeerde patiënt wordt als nu alleen maar naar het gedrag van het meisje gekeken wordt. Hopelijk treft ze goede hulpverleners die ook kijken naar de rol van haar moeder en vriend. Er moet al langer sprake zijn van ernstige miscommunicatie in dit gezin. Hopelijk wordt niet het meisje daar het slachtoffer van, of erger: als de schuldige aangewezen.

Ik moet denken aan Ciske de Rat die, tot het uiterste getergd door zijn moeder, uiteindelijk ook naar een mes grijpt. Waarschijnlijk willen deze drie mensen diep in hun hart dat het goed komt, maar is de onmacht bij moeder, vriend en het meisje zelf de reden van deze escalatie.

donderdag 11 mei 2006

Anna Reynvaan Praktijkprijs voor AMC

Verpleegkundige Neely van Os van het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam heeft de Anna Reynvaan Praktijkprijs gewonnen. De Anna Reynvaan Wetenschapsprijs voor het beste verpleegkundig artikel ging naar Thora Hafsteinsdóttir van de divisie Hersenen van het UMC Utrecht. De prijzen werden maandag uitgereikt tijdens de jaarlijkse Anna Reynvaan Lezing in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Lees verder...

vrijdag 5 mei 2006

Samen eten, ja gezond!

Promoveren op iets wat je ouders en grootouders al wisten: samen eten is gezond en gezellig bovendien. Daar moet je dus universitair voor gestudeerd hebben om er achter te komen hoe je in een verpleeghuis het beste kan zorgen voor de bewoners. De promovendus had het aan iedere willekeurige verpleeghuisbewoner kunnen vragen en ze zou hetzelfde antwoord hebben gekregen als nu op 5 mei 2006 gepubliceerd is in het wetenschappelijke tijdschrift The Britisch Medical Journal.

"Ik zeg het dag in dag uit tegen Truus, die verpleegster, of het niet wat gezelliger kan, met een kaarsje erbij, en met z'n allen. Nee, zegt de zuster dan, dat is te gevaarlijk. Nou, een waxinelichtje dan ? je moet ze ook alles voorkauwen," aldus mevrouw Zorgdrager, al 25 jaar bewoner van verpleeghuis Avondzucht in Oldenzaal.

In verband met de code hoor en wederhoor vraag ik het ook aan Truus. "Tja, kaarsjes, heeft u die brandmelders gezien, die staan zo scherp afgesteld. En samen eten? Dat doe ik thuis ook niet, mijn man is al weg als ik opsta, en ik als mijn kinderen opstaan, dus wat is gezellig samen eten? Ik zet wel eens thee thuis, als ik een vroege dienst heb gedraaid, nou mooi, dat er niemand is voor de thee, de kinderen kruipen direct achter de computer of televisie, en mijn man, die is pas thuis als ik de avondkoffie al weer op heb."

Ik vraag het de promovendus, van Wageningen Universiteit. "Wat is dat nou, gezellig eten?" Kristel: "Ja, dat wist ik ook niet, ik hoorde het van topman Kennedie van hotelketen Golden Tulip. Iedereen lachte hem uit, maar ik dacht, leuk om te onderzoeken, heb ik wat te doen. Maar het is dus werkelijk zo, ik heb wel eens meegegeten, reuze gezellig, ik ga dat thuis ook invoeren."

donderdag 4 mei 2006

Sociotherapie en de therapeutische relatie

"Welke therapiemethode men ook aanwendt, het therapeutisch proces is altijd ingebed in de interpersoonlijke context van de relatie die de therapeut met de cliënt uitbouwt. De aanwezigheid van de therapeut is nooit neutraal: louter door er te zijn brengt de therapeut reeds iets teweeg in de cliënt, een cliënt denkt en voelt zich reeds anders zodra hij beseft dat er iemand bij hem is. De kwaliteit van de aanwezigheid van de therapeut kan zowel een remmende, vervlakkende of storende invloed hebben op de cliënt als een stimulerende, verdiepende of helende." (Mia Leijssen)

Mijn eindscriptie (literatuurstudie) Sociotherapie en de therapeutische relatie van mijn opleiding Coaching & Counseling aan het Europees Instituut, is te vinden op internet.

Is slachtofferschap besmettelijk?


Het minisymposium Is slachtofferschap besmettelijk? door Cogis (Kenniscentrum vervolging, oorlog & geweld) op 24 mei a.s. gaat over de kwetsbaarheid en weerbaarheid van de hulpverlening.

Aangenomen wordt dat ingrijpende oorlogservaringen niet alleen diepe sporen kunnen nalaten bij de mensen die er door getroffen worden, maar ook bij familieleden en zelfs bij hulpverleners van getraumatiseerden. Hun psychische klachten zouden dan lijken op de PTSS van de cliënt.
Dit is ineens een heel actueel symposium, gezien de stelling van psychiater Arend Veeninga, dat partners en kinderen van oorlogsslachtoffers geen oorlogstrauma kunnen ontwikkelen. Veeninga zei in het programma Met het oog op morgen van 3 mei 2006, dat als hulpverleners denken secundair getraumatiseerd te zijn, dat niet zo is. Zij lijden dan aan burnout en moeten stoppen de cliënt te helpen.

Separeers bestaan nog!!!

Onvoorstelbaar, dat er nog steeds separeers bestaan! Ik werk al 15 jaar in een psychotherapeutische kliniek, daar bestaan ze gelukkig niet, zijn ze ook niet nodig.

Lang geleden werkte ik in een 'gewoon' psychiatrisch ziekenhuis, mijn opleidingsziekenhuis. Daar was een soort 'separeer', eentje maar, en die werkte fantastisch. De deur kon niet op slot, bleef gewoon open. Er lag een matras op de grond, met lakens en dekens. Clienten konden daar gewoon even afkoelen. Dat ging altijd goed. De client stemde altijd in met een moment even alleen te kunnen zijn.

In een volgend ziekenhuis werd om de haverklap gesepareerd, deur op slot. De angst in de blik van menig separeerpatiënt zie ik nog voor me.
Een keer, kort nadat ik gediplomeerd was, weigerde ik mee te helpen om iemand te separeren. Het druiste zo tegen mijn gevoel in, ik zag alleen maar de onmacht van de verpleegkundigen. Ik ben weggegaan en heb me ziek gemeld. Zwak misschien, maar ik kon even niets anders, ik was er zelf erg door van de kaart. Ik moest me toch aanpassen aan de situatie en het separeerbeleid ondersteunen.

Ik vind het meestal een zwaktebod van het personeel. Ik herinner me nog dat een patiënte woedend de verpleegpost binnenkwam en haar gal spuwde. Ik liet haar spuien. Achter haar maakte een collega onmiddellijk een injectiespuit klaar met valium of zo. Ik heb kunnen voorkomen dat ze gespeareerd werd of de injectie kreeg. Ik bleef net zo lang bij haar tot haar razernij, voortkomend uit haar psychose, geluwd was. Later ben ik bij haar gaan zitten toen ze een sigaretje rookte. Ze bedankte me nota bene, met een excuus, dat ze zich heeft mogen laten gaan!

Een andere patiënt kwam woedend met een stok op me af. Het was niet op mij gericht, hij was gewoon erg in de war. Ik liep recht naar hem toe, zei op een directieve manier dat hij die stok weg moest leggen en nodigde hem direct vriendelijk uit even mee naar buiten te gaan. Hij deed het direct. Ook hij werd 'gek' van het binnen zitten tussen heel veel verwarde patiënten - een nogal ongezonde omgeving voor mensen.

Niet altijd kan je separeren voorkomen, maar ik ben blij dat tegenwoordig - zo lees ik in het tijdschrift 'Psy' - gesepareerde mensen een helder omschreven beschikking moeten krijgen op papier waarin staat waarom hij of zij in de separeer is geplaatst. Heel goed. Het lijkt wel of Amnesty zich ermee heeft bemoeid.

Er worden nu zelfs mensen gesepareerd die met kopjes gooien. Verschrikkelijk. 'Kom uit die verpleegpost' is de titel van het artikel in 'Psy'. Als dat zou kunnen! Vele verpleegkundigen zijn nog lang niet professioneel bezig. Een taak van het management om daar eens wat te doen. Als het management tenminste ook eens uit het kantoor wil komen, graag!

maandag 1 mei 2006

Forum B-verpleegpost weer online

Het forum van de B-verpleegpost is na groot onderhoud weer online!

Neuropleeg

Ga naar Neuropleeg.nl. Het is een verzamel site voor de neurologie. Je vindt er onder andere protocollen, folders etc...

Prestatie-indicatoren

De Inspectie voor de Gezondheidzorg presenteerde woensdag 5 april 2006 het rapport Het resulaat telt 2004, prestatie-indicatoren als onafhankelijke graadmeter voor de kwaliteit van in ziekenhuizen verleende zorg.
Minister Hoogervorst noemt de prestatie-indicatoren één van de meest belangrijke ontwikkelingen in de gezondheidszorg. ?Het bedrijfsleven weet al lang dat het meten van resultaten zeer belangrijk is. Eigenlijk is het ongelooflijk dat het in de zorg zo lang geduurd heeft dat er structureel gemeten wordt. We gaan nooit meer terug naar niet-meten. Wel vind ik het belangrijk dat bureaucratie rondom het meten zoveel mogelijk voorkomen wordt.?


<< naar Verpleegkunde & Psychiatrie