De berichten en columns in dit archief zijn gemaakt vóór verpleegkundigen en dóór verpleegkundigen. Je vindt hier informatie over verplegen en m.n. verplegen in de psychiatrie. Maar ook gezondheid en gezondheidszorg komen aan bod en verder alles wat met het beroep van verpleegkundige te maken heeft. Lees verder over de archieven >>


woensdag 31 maart 2004

Proef met dynamisch licht in de nachtdienst

Personeel in de nachtdienst kan last hebben van concentratiestoornissen en slaapproblemen. In het Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch is november vorig jaar een proef gestart met dynamisch licht tijdens de nacht.
De afdeling neonatologie is voor het onderzoek uitgerust met een nieuw dynamisch lichtsysteem. Met dit systeem is het mogelijk om het licht zowel in kleur als in intensiteit te variëren en om een kunstmatige dag na te bootsen. De verwachting is dat de verpleegkundigen zich daardoor makkelijker kunnen aanpassen aan de nachtsituatie. De hartbewaking, waar gewone verlichting is geïnstalleerd, fungeert als controlegroep. In april zullen de onderzoeksgroepen voor het eerst met elkaar worden vergeleken.
Bron: ZorgKrant

Kinderen in psychiatrie nog steeds vastgebonden

Nog steeds zijn er in Nederland psychiatrische klinieken waar kinderen net onder de twaalf jaar worden vastgebonden of opgesloten. Dat blijkt dinsdag uit gegevens van de Stichting Patiëntenvertrouwenspersonen (PVP).
Volgens een in 2002 opgestelde richtlijn over het toepassen van dwang van dekoepelorganisatie van geestelijke gezondheidsinstellingen GGZ mag dat helemaal niet meer. De PVP stelt dat die richtlijn niet overal goed wordt toegepast.
De stichting kreeg vorig jaar 27 klachten binnen. Het ging daarbij om kinderen die zelf aangaven dat het vastbinden, isoleren of het toepassen van een andere beperking van hun bewegingsvrijheid fysiek pijn deed. Zo bleek in een kliniek het ,,bokkenpootje'' een ingeburgerde term te zijn. Hierbij buigt men de hand van het kind bij de pols naar voren tot de pijngrens bereikt wordt.

Deze methode komt in de richtlijn niet voor en lijkt in strijd met de eis dat fysieke pijn en psychische vernedering zo veel mogelijk moet worden voorkomen. F. Welles van de PVP noemt het aantal klachten veel. Ook omdat zij er van uit gaat dat lang niet alle gevallen werkelijk bij een patiëntenvertrouwenspersoon aankomen. Volgens Welles gaan niet alle zestien klinieken waar kinderen behandeld worden in de fout. ,,Het gaat om een aantal klinieken waar het vaker voorkomt.''
Ook ontdekte de stichting dat instellingen soms hun beleid nog niet afdoende op papier hebben staan en hulpverleners onvoldoende trainen. Bovendien bleek dat de meeste instellingen een registratie bijhouden van het gebruik van lichamelijke dwang, maar dat slechts in een enkel geval deze gegevens bij de inspectie komen. GGZ Nederland zegt in het vakblad Zorgvisie de signalen serieus te nemen. (bron: Trouw)

Handboek voor opstellen seksualiteitsbeleid ggz

Om instellingen voor geestelijke gezondheidszorg te ondersteunen bij het maken van beleid rond seksualiteit binnen de instelling, heeft de Rutgers Nisso Groep het handboek 'Seksualiteitsbeleid? Gewoon doen!' ontwikkeld, in samenwerking met de Maaskringgroep in Rotterdam. Met de Kwaliteitswet van 1996 is het voor zorginstellingen wettelijk verplicht om aandacht te besteden aan seksualiteit. Het eerste exemplaar van het handboek wordt op 31 maart aanstaande uitgereikt aan staatssecretaris Ross-van Dorp van het Ministerie van VWS. Lees verder >>>

dinsdag 30 maart 2004

Verpleegkundige heeft meer tijd voor cliënt

Vergeleken met twee jaar eerder zijn meer verpleegkundigen tevreden over de tijd die zij voor cliënten kunnen uittrekken. Het percentage verpleegkundigen dat vindt dat er voldoende tijd is om goede zorg te geven steeg van 35 naar 54. Het percentage verpleegkundigen dat zegt het te druk te hebben werd gehalveerd van 14 tot 7. Toch zegt ruim eenderde beter te functioneren als het minder druk is en dat er nog te weinig is gedaan om de werkdruk te verlichten. Dit is te lezen in het Tijdschrift voor Verpleegkundigen, het artikel kan je hier terug vinden.

zondag 28 maart 2004

Een tevreden roker

Is geen onruststoker: dat wisten we al in de vorige eeuw. Toen al rookten we cannabis om een ruime en genuanceerde blik op de wereld in het algemeen en de psychiatrie in het bijzonder te ontwikkelen. De toestand waarin wij dan terecht kwamen werd om voor de hand liggende redenen ook wel ‘stoned’ genoemd. Dit omdat het roken van cannabis bepaald geen goede voorbereiding is op het lopen van de marathon van Rotterdam, om maar wat te noemen. De rust die wij in onze versteende toestand uitstraalden stond in schril contrast met het rumoerige gedrag dat optrad na het nuttigen van bijvoorbeeld 9 biertjes. Een tevreden roker bleek inderdaad geen onruststoker.
Met het roken van tabak ben ik gestopt ter voorbereiding op mijn trouwdag. Toen al vermoedde ik dat in het volgende millennium op een pakje sigaretten zou komen te staan dat je huid er oud van wordt. De mijne dus mooi niet.
Ik rook nog steeds niet omdat ik het daar gewoon te druk voor heb. Ik werk hard, heb diverse hobby’s en een gezin met last but not least een harige bewerkelijke hond. Onze patiënten echter hebben een veel schraler leven. Zoals een onderzoek in de verblijfspsychiatrie enige tijd geleden al aantoonde: het leven bestaat voor patiënten uit een keten van lege zondagen, afgewisseld met ‘therapie’en met nog meer niets doen. Tja, dan zou je wel gaan roken want wat kun je anders nog doen?
Hoewel we leven in een land met ontzettend veel welvaart, drupt deze welvaart nog maar mondjesmaat door naar die burgers die het meest kwetsbaar zijn. Zoals naar mensen met een chronisch psychiatrische ziekte. Niet alleen lijden zij onder lege zon-, feest- en andere dagen, daar boven op komt ook nog eens het rookbeleid.
Jawel: het rookbeleid. Alle instellingen in de GGZ hebben inmiddels een beleid geformuleerd waarin ‘het roken wordt geregeld’. En nu kan ik er helemaal geen touw meer aan vastknopen. In de ene instelling mag men alleen in aparte kleine benauwde en niet geventileerde kamertjes roken. Als je al van afstand naar zo’n ruimte kijkt, voel je de CARA al naar je strot kruipen. In de andere instelling mogen cliënten (op woonafdelingen!) alleen nog op slaapkamers roken. Hallo, heren beleidsmakers: waar zijn we nou toch helemaal mee bezig. Ten eerste heet zo’n afdeling niet voor niets woonafdeling. Omdat, tja, omdat men er wóónt. En in de meeste Nederlandse gezinnen wordt in de huiskamer gerookt. Ten tweede hebben we jarenlang als herdershonden achter de rokers aangehold om ze van de slaapkamers te halen. Want roken op de slaapkamer was toen zo gevaarlijk uit oogpunt van brandveiligheid. Nu kennelijk niet meer.
De verschillen qua beleid leiden tot meer komische contrasten. Zo wordt in de ene instelling veel werk verzet om cliënten in de gelegenheid te stellen zelf te koken terwijl in de andere instelling alleen nog water gekookt mag worden onder begeleiding van een chef kok met minimaal 21 jaar ervaring in een top restaurant. En al deze beleidsrichtingen worden weer afgeleid van één en dezelfde wetgeving m.b.t. de voedingshygiëne.
Als Maslov dit kon lezen draaide hij zich in zijn graf om want waar gaat dit nou allemaal over? Over de meest gewone en basale behoeftes: een kopje koffie, een gebakken eitje en sigaretje en wat leuks om te doen.Dáár kunnen we samen toch nog wel voor zorgen? Dáár kunnen we die lege zondag toch nog wel mee opfleuren?
Zoals gezegd rook ik nog steeds niet. Maar ik zou er bijna aan gaan beginnen zodat ik samen met de clientèle in de huiskamer een sigaretje kan gaan roken en een zelf gebakken eitje met ze eten. Lekker burgerlijk ongehoorzaam. Want omgekeerd geldt het natuurlijk ook: een ontevreden niet roker is wel degelijk een onruststoker.

maandag 22 maart 2004

Kinaesthetics

Niet meer tillen, dragen, hijsen en sjorren maar menselijk bewegen binnen de zorg. Dat klinkt goed! Hier worden cursussen gegeven in het ergonomisch verantwoord mobiliseren van patiënten waarbij de patiënt leert mee te bewegen: Niveb.

zondag 21 maart 2004

Welkom Mathilde Bos!

Mathilde Bos is onze nieuwe columniste. Lees haar eerste column over Dating in de GGZ. Ook zal ze postjes gaan schrijven voor het weblog.
Mathilde is verpleegkundige in de psychiatrie en docent HBO-V. Onder de pseudoniem Renze Vink schreef ze onlangs een boek over haar ervaringen op de gesloten afdeling: Over de lijn. Eerder publiceerde ze al over Seksuele intimidatie in de zorg.
Schreef ook ooit het gedichtje Zuster:

Ik ben de zuster van B4
en zorg voor mijn patiënten
ik zorg voor orde en structuur
ik bewaak de tijd, de dag, het uur
deel pillen, wasgoed en lectuur
en geef soms complimenten.

Dating in de GGZ

We vinden het aantreffen van zoenende patiënten aanzienlijk lastiger dan een zelfmoordpoging of een vechtpartij. Wat is dat toch met ons in de GGZ? We kunnen overal tegen, maar patiënten die de liefde willen consumeren ….

Er is nogal wat onderzoek gedaan naar behoeften van psychiatrische patiënten. Eenzaamheid is het grootste zelfgerapporteerde probleem voor deze groep, eenzaamheid die ontstaat door te weinig betekenisvolle en gelijkwaardige contacten. We kunnen ons er als hulpverleners van alles bij voorstellen. Wíj trekken ’s avonds om 23 uur de deur van de instelling achter ons dicht en kruipen na een glaasje wijn en een gesprekje met onze geliefde samen in ons tweepersoonsbed. We laten de patiënten achter in een éénpersoonsbed, met vier op een zaal, en niemand die hen vast kan houden.
Patiënten blijken overigens meer seks te hebben dan we denken. Veelal stiekem in de bosjes; betaalde seks, onveilige seks, seks zonder intimiteit en warmte. Seks die de gevoelens van eenzaamheid niet opheft. Uit een ander onderzoek blijkt dat behoefte aan intimiteit en seksualiteit onder psychiatrische patiënten net zo hoog is als onder de rest van de Nederlandse bevolking. Wat dit betreft zijn we dus mensen onder elkaar.

Ouders lijken per definitie achter te lopen als het om de seksuele ontwikkeling van hun kinderen gaat. Tegen die tijd dat zij op het idee komen om bijvoorbeeld anticonceptie te bespreken, zijn hun kinderen allang seksueel actief. En als ouders daar achter komen is het huis vaak te klein of ze zitten zich bezorgd te verbijten. ‘Als het maar góed gaat…’. En het gaat natuurlijk niet goed. Hun kind loopt hartzeer op, wordt verlaten, gemanipuleerd, onvoldoende begrepen en onvoldoende bemind. Er gaat van alles mis in de jungle van de liefde, daar weet iedere ouder uit eigen ervaring over mee te praten want zo gaat het nu eenmaal in de liefde. Maar het kind laat zich niet tegenhouden.

Kan het zijn dat we als hulpverleners onze patiënten willen beschermen tegen hartzeer en gevaren? Dat we als een bezorgde maar wat dommige ouder denken dat verbieden het best is? Dat zou heel goed kunnen. Of gebruiken we onze bezorgdheid als smoes om er verder niets mee te hoeven want ja… het maakt onszelf zo verlegen. Als het over seks gaat dan lijkt het ook een beetje over jezelf te gaan, dat is zo ongemakkelijk. Stel een patiënt trekt zich op de afdeling terug met een partner en we moeten zijn of haar privacy respecteren… die patiënt neemt wel héél veel ruimte binnen ons territorium. Maar ís het wel óns territorium?

Er gloort hoop aan de horizon voor onze patiënten. Er is een dating-site geopend voor mensen met een psychiatrische achtergrond die behoefte hebben aan (partner)contact Vriendstap.nl. Na zeven weken hebben zich al 90(!) mensen ingeschreven. Veel mensen kunnen de weg dus op eigen kracht vinden maar er zullen ook mensen zijn die hulp nodig hebben. Laten we als hulpverleners nu eens massaal over de drempel heenstappen en onze patiënten over deze mogelijkheid informeren en hen erbij helpen als computergebruik lastig voor hen is.
Voor veel patiënten zal dit een geschikte manier zijn om contact te leggen omdat het in eerste instantie veiliger is om te mailen dan om zomaar iemand aan te spreken. Misschien werkt het voor de hulpverlener ook wel zo. Dan hoeven we het niet te hebben over behoeftes aan intimiteit en seksualiteit maar we helpen een patiënt gewoon met het computergebruik. Zouden we dat aankunnen?

donderdag 18 maart 2004

Vooral verpleegkundige slachtoffer ziekenhuisgeweld

Op de afdelingen spoedeisende hulp en bij psychiatrie lopen medewerkers van ziekenhuizen de meeste kans slachtoffer te worden van agressie. Het zijn vooral verpleegkundigen die te maken krijgen met scheldkanonnades, bedreigingen en fysiek geweld. Dat blijkt uit de registratie van gewelddadigheden in vijftien ziekenhuizen over 2003 en de eerste twee maanden van dit jaar. De resultaten zijn donderdag gepresenteerd. Agressie in ziekenhuizen komt in de helft van de gevallen voor rekening van bezoekers en voor bijna de helft van patiënten. Het komt slechts sporadisch voor dat personeel zich te buiten gaat aan geweld. De vijftien ziekenhuizen legden ruim vierhonderd incidenten vast. Omgerekend naar alle Nederlandse ziekenhuizen, komt dit neer op bijna 5000 incidenten. Bron: www.nu.nl

woensdag 10 maart 2004

Week van de Psychiatrie

Van 22 tot 27 maart 2004 is er weer de week van de psychiatrie.
Met de titel "Zorg om Wonen" wordt in de Week van de Psychiatrie aandacht besteed aan woonmogelijkheden (en de zorg daarbij) voor psychiatrische clienten.

Kierewiet door Nederwiet

Op vrijdag 12 maart 2004 besteedt de IKON in het televisieprogramma Factor aandacht aan de relatie tussen hasj en psychose. De uitzending vindt plaats onder de titel "Kierewiet door Nederwiet" tussen 22.40 en 23.04 uur op Nederland 1. Het programma zal naderhand ook online worden gezet op http://www.ikonrtv.nl/factor/real.asp.

dinsdag 9 maart 2004

Complementaire Zorg

Het komst steeds dichterbij ... ik voel de energie van het alternatieve genezen. Het schurkt zich tegen de reguliere verpleegkunde aan, bijna niet meer te onderscheiden van nep ...

zaterdag 6 maart 2004

Zuster weblogs en loggende zusters

Er is weer een heel leuk zorg weblog bijgekomen: Gatekeepers ZorgLog, een bezorgd log over maatschappelijke ontwikkelingen en de gevolgen daarvan op de werkvloer van de zorg. De insteek is om dit op een kritische, soms komische wijze tegen het licht te houden.
Andere zusterlogs van de Verpleegpost zijn: Verpleging&Verzorging, Forensische Psychiatrie, Thunderbirds are GO - zorg met een knipoog, als'ook, weblog van Rens en natuurlijk de B-verpleegpost.

Maar iets heel anders zijn de dagboeken van de loggende (leerling)zusters: Bobjes-weblog, zuster janneke, Mimulus, juud.punt.nl, Esther, Flitskip Weblog , Freakytien, Shame en Melanie's log. Lief hè?

woensdag 3 maart 2004

Column van Dirk den Hollander

Nieuw op de B-verpleegpost: Dirk's column over de psychiatrie. Elke maand verschijnt een nieuwe aflevering. Ga naar Dirks eerste column en lees wat er volgens Dirk ontbreekt aan de protocollisering van de zorg.

dinsdag 2 maart 2004

De Achterkant van het Gelijk

Marcel van Dam interviewt professionals over ethische kwesties. De laatste twee afleveringen gingen over de psychiatrie. Ik had ze gemist, maar ze zijn gelukkig ook nog via internet te bekijken. Van Dam stelt geweldige kritische vragen. Duidelijk wordt in ieder geval dat psychiaters de wijsheid niet in pacht hebben, en dat ze het ook vaak niet eens zijn. Mooie ontmaskering.
Niet te missen, hier zijn beide afleveringen streaming te bekijken.

Het gat in de markt: geprotocolleerd talent

Ook in de zorg kunnen we volop meegenieten van de zegeningen van de moderne, digitale tijd. We zijn de middeleeuwen daadwerkelijk ontstegen En dit pakt ook nog eens buitengewoon gunstig uit voor verpleegkundigen!
Want nooit eerder in de menselijke geschiedenis was het mogelijk om zo accuraat in kaart te brengen hoeveel zorg een cliënt nodig heeft (tot in seconden), welke zorg precies (volgens protocol) geboden moet worden en hoeveel dit kost. Uitgewerkt in stappenplannen met meetbare tussenstappen. Zodat we ook nog eens, als bonus, kunnen vaststellen of gedaan is wat gedaan moest worden in de daarvoor aangegeven tijd. Meten is …

Bij het overdenken van bovenstaande trad er zo’n niet te verklaren gedachtekronkel op. Zo maar, opeens moest ik denken aan mijn vriend Jock.
We hebben samen gewerkt op een gesloten afdeling in een Psychiatrisch Ziekenhuis en daar ontstond ook onze vriendschap. Jock kon je er als collega goed bij hebben. Op de één of andere manier gaat er een geweldige agressieremmende werking van hem uit. Hij heeft een bijzonder vriendelijke, zelfs wat sullige uitstraling. Toen al viel me op dat hij vooral in trek was bij patiënten die angstig waren.
Nu is Jock verhuisd dus onze maandelijkse filmavondjes zijn verleden tijd. Ik zocht hem pas geleden op in zijn nieuwe woonplaats. Daar hoorde ik het volgende verhaal: Jock moest als SPV-er op huisbezoek bij een man waarvan bekend was dat hij met agressie kan reageren. Voor alle zekerheid gingen ze met zijn tweeën. Jock belt aan, de cliënt doet de deur open en zegt: “Goh meneer, wat heeft U toch een sympathiek gezicht. U doet me denken aan die reclame”. Op zich is dat al verbazingwekkend: in één oogopslag had deze meneer Jock in de veilige hoek geplaatst. Jock’s reactie was zo mogelijk nog verbazingwekkender: “Ja, ik weet welke reclame U bedoelt: die van die verzekeringsmaatschappij?”

Kent U hem trouwens, die reclame waarbij 2 jongens in een auto zitten terwijl een groep grote zwarte mannen dreigend om hen heen staat? De jongens laten hun hoofd sullig meedeinen mee op de maat van muziek (Modern Talking, voor wie geïnteresseerd is) en kijken echt meer dan gemiddeld sullig, laten we vanaf nu maar zeggen ‘ontwapenend’, uit hun ogen. Zulke jongens, tja, die kún je gewoon niet slaan, al zou je het willen.
En opeens begreep ik wat er nog mis is in de zorg: We hebben al wel bijna alles geprotocolleerd, maar we zijn vergeten om talenten hierin mee te nemen.

Vandaar de volgende aanbevelingen (vrijelijk aan te vullen):
1. Voer in alle verpleegkundige opleidingen het volgende onderwerp in: ‘Reclameclips en haar praktisch verpleegkundige toepassingen binnen de crisisinterventie’.
2. Ontwikkel een bijscholingspakket voor verpleegkundigen, gericht op het creëren van optimale holding middels de ‘ontwapenende blik’ - hoe dit uit te werken in een stappenplan.
Het is nog niet alles, maar dan zijn we tenminste op weg!


<< naar Verpleegkunde & Psychiatrie